7 maanden elektrisch rijden... een stand van zaken

7 maanden elektrisch rijden... een stand van zaken

Sinds november rijd ik elektrisch. De keuze viel op een Nissan-Leaf. Leuke wagen trouwens.

Na een een Volvo-V70, met al zijn Zweedse ruimte en veiligheid, was dat even slikken!  Toen, maar hoe gaat het nu?

Wel, ik ben voor altijd verkocht aan EV. De stilte bij het rijden, de klimaatregeling (regelbaar via je smartphone, zodat je wagen lekker is opgewarmd voor je vertrek), de onvergelijkbare acceleratie,...
Ook de wegligging (elk wiel wordt per milliseconde aangestuurd door de interne processor) is top.
Qua grootte was het even aanpassen. Ik was immers de luxe van een break-koffer gewoon. Nu is deze kleiner, dus komt er al eens een boodschappentas extra op de achterbank te liggen. Maar intussen zijn we dat gewoon, dus ook hier geen zorgen.

Zijn er dan echt geen frustraties?

Nee, niet echt, of toch wel … indirect. Wat me opvalt, is, dat dezelfde vraag blijft terugkeren, als men hoort dat je EV rijder bent: “En? Hoeveel kilometer kan je daar nu eigenlijk mee rijden?”
Ik kan me niet helemaal van de indruk ontdoen dat de vraag niet altijd komt vanuit de bedoeling om effektief de actieradius te kennen, maar dat men eerder op zoek is naar een argument om zelf niet over te moeten schakelen op EV.

Daarom is mijn standaard antwoord tegenwoordig: “Hoeveel km ik kan rijden? Veel meer dan met een diesel!”

Veel ongelovige blikken als reactie natuurlijk. Ik verklaar me nader. “Als de gereden afstand moet berekend worden tussen twee tankbeurten in een tankstation, dan rijd ik eindeloos, zonder tanken... Ik heb immers een laadpaal thuis én op het werk, dus nooit een stopbeurt in een tankstation nodig. Handig, toch?"

Meestal volgt dan een lange stilte. Missie volbracht!

Zo zie je maar, enkel het verdedigen van mijn keuze zorgt soms voor kleine frustratties, maar het rijden met mijn elektrische auto maakt veel goed.

Steven Vanden Brande

Reacties

Nieuwe reactie plaatsen